Bresku gamanþættirnir "Yes Minister" sýndu baráttu ráðherrans Jim Hacker við skrifræði og afskipti opinberra starfsmanna, einkum fastaritara hans, Sir Humphrey Appleby. Þar til núna hélt ég að þessir þættir sýndu á öfgakenndan hátt hvernig embættismenn seilast eftir valdi og láta sér fátt um finnast þótt ráðherrar maldi í móinn. Eftir kaup Landsbankans á TM sé ég að þessir þættir eru ekki nægilega ýktir til að ná yfir íslenskan veruleika.
“Tek ég hérna hvolpa tvo….”
Eins og kók og pulsa
Í ljós hefur komið komið að ríkisfyrirtækið Landsbankinn tók sig til og keypti eitt stykki Tryggingafélag fyrir 28.600 milljónir í andstöðu við vilja fjármálaráðherra, án upplýsinga til bankasýslunnar (sem fer með 98,2% eignarhlut í bankanum) og í trássi við eigendastefnu. Kaupverðið greiðist með reiðufé, svona eins og þegar maður kaupir sér kók og prins.
Mér er drull.....
Lilja Björk Einarsdóttir -bankastjóri í ríkisbankanum- var alveg skýr hvað þetta varðar og sagði að það breytti ekki neinu þótt að fulltrúar eigenda -fjármálaráðherra og bankasýslan- væru á móti þessum kaupum. Umorðað þá sagði hún hreint út: „Mér er drullusama hvað fjármálaráðherra, bankasýslan og allt þetta lið vill – við ætlum samt að gera þetta“.
Fáránleg ákvörðun, fáránleg framvæmd
Mér er minnistætt eitt atriði í þessum þáttunum góðu, „Yes Minister“. Þá sagði Sir Humphrey:
“Ef þú ætlar að taka þess fáránlegu ákvörðun, ekki þá framkvæma hana á þennan fáránlega hátt.”
Staðreyndin er sú að það er fráleitt að ríkið færi út kvíarnar á samkeppnismarkaði. Það er enn fáránlegra að gera það á þennan máta.