Hver leiðir ríkisstjórnina?

Þjóðin var spurð hvort halda ætti áfram aðildarviðræðum við Evrópusambandið. Svarið var skýrt: Nei.

Eðlileg niðurstaða hefði verið að ríkisstjórnin tæki af skarið, drægi umsóknina til baka og sneri sér að þeim verkefnum sem brenna á heimilum og fyrirtækjum; verðbólgu, vöxtum og sívaxandi álögum.

En það gerist ekki.

Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir hefur þegar lýst því yfir að umsóknin verði ekki dregin til baka. Þegar forsætisráðherra er spurður hvort þetta sé niðurstaða ríkisstjórnarinnar fæst ekkert skýrt svar. Hún biður um „andrúm“, vill „melta málið“ og veltir fyrir sér hvort hægt sé að „loka þessum kafla með öðrum hætti“.

Þetta er einkennilegt tal eftir þjóðaratkvæðagreiðslu. Þjóðin kaus ekki andrúm. Hún kaus ekki biðstöðu. Hún sagði nei. Ekki bara nei við aðild að ESB heldur nei við því að halda áfram aðildarviðræðum.

Sama mynstrið birtist víðar. Ríkisstjórnin virðist forystulaus. Þannig boðar Kristrún Frostadóttir hallalaus fjárlög og vill sýna að ríkisstjórnin ætli að gæta aðhalds. Þá stígur Inga Sæland fram og boðar stórfelld útgjöld til sinna málaflokka. Hvarvetna má sjá átök og forystuleysi.

Átökin og forystuleysið er að verða áberandi.

Á seinustu 4 mánuðum hefur Kristrún Frostadóttir orðið fyrir tveimur pólitískum ósigrum. Fyrst tapaði hún illa í sveitarstjórnarkosningum, ekki hvað síst í þeim sveitarfélögum þar sem hún hafði sig mikið í frammi. Svo í þjóðaratkvæðagreiðslunni um aðildarumsókn. Vegferð sem hún lét teyma sig út í ofan í eigin orð um að það væri ekki tímabært.

Eftir þessa ósigra virðist stjórnunarvandi hennar hafa vaxið. Nú er svo komið að fáir innan ríkistjórnarinnar virðist skeyta miklu um meint forystuhlutverk Kristrúnar Frostadóttur. Þetta sér þjóðin. Fyrir Kristrúnu liggja nú tvö lokapróf. Mun hún eða Þorgerður ráða því hvað verður um aðildarumsókn að Evrópusambandinu? Mun hún eða Inga Sæland ráða því hvort ríkisútgjöld verði aukin enn frekar?

Kristrún Frostadóttir ber titil forsætisráðherra. En Þorgerður Katrín og Inga Sæland virðast ekki bera nokkurra virðingu fyrir því hlutverki.

Forsætisráðherrann boðar. Formenn samstarfsflokkanna ákveða. Þegar átökin verða augljós er lausnin jafnan sú sama: nýtt innantómt slagorð.