Þjóðin sagði Nei! Hvað svo?

Ríkisstjórnin spurði þjóðina hvort taka ætti að nýju upp aðildarviðræður við Evrópusambandið. Svarið var nei.

Þess vegna eru fyrstu viðbrögð leiðtoga ríkisstjórnarinnar sérkennileg. Blaðamannafundur þeirra í gær var í senn snubbóttur og ruglingslegur. Næstum eins og “valkyrjurnar” þrjár sæju hvorki né heyrðu þann nýja pólitíska veruleika sem upp er kominn. Hvað þá að þær gætu rætt hann.

 Það er ekki sigur ríkisstjórnarinnar að kjörsókn hafi verið góð. Það er enn síður sérstök dyggð að segjast ætla að „virða niðurstöðuna“. Það er einfaldlega lýðræðisleg skylda þeirra. Það er aumt að taka ekki strax af skarið og lýsa því yfir að hin umdeilda aðildarumsókn verði afturkölluð fyrir fullt og allt. Þá verði þjóðinni ekki sýnt það oflæti í kjölfar atkvæðagreiðslunnar að ætla að innleiða bókun 35 og setja evrópsk lög þar með ofar íslenskum.

Þjóðin sagði ekki: „Ekki á þessu kjörtímabili.“ Hún sagði ekki: „Kannski eftir næstu kosningar.“ Hún sagði nei við aðildarviðræðum. Hún veitti ríkisstjórninni ekki heimild til frekara valdframsals. Þvert á móti.

Næsta skref er skýrt: Afturkalla ber aðildarumsóknina frá 2009 með formlegum hætti og falla frá öllu frekara valdframsali til ESB. Þess í stað þurfum við í sameiningu að einbeita okkur að hagstjórn. Ná niður verðbólgu og skapa þannig skilyrði fyrir lægri vöxtum. Þar skiptir miklu að draga úr áhrifum verðtryggingar, ná tökum á vexti hins opinbera og efla verðmætasköpun.

Fyrir kosningar sagðist forsætisráðherra treysta þjóðinni. Nú reynir á hvort þjóðin geti treyst henni.