Það var tekin meðvituð ákvörðun um að hækka verðbólgu.

Þegar núverandi ríkisstjórn tók við var verðbólga án húsnæðis komin niður í 2,8%. Nú er hún 4,8%.

Og hver borgar?

Fjölskyldurnar.

Opinber þjónusta vegur 4,9% í vísitölu neysluverðs en ákvarðanir hins opinbera um veigamiklar hækkanir á gjaldskrám skýra um 1,4 prósentustig af 5,3% verðbólgu. Án meðvitaðrar ákvörðunar ríkisins (og að einhverju leiti sveitarfélaga) um að hækka gjaldskrár og skatta væri verðbólgan um 3,9% og innan marka kjarasamninga. Það var sem sagt tekin meðvituð ákvörðun við ríkisstjórnarborðið um að kynda verðbólgubálið.

Afleiðingar þessa koma engum á óvart. Tökum fjölskyldu með 50 milljóna króna verðtryggt húsnæðislán. Munurinn á 5,3% og 3,9% verðbólgu getur einn og sér bætt um 700.000 krónum við höfuðstól lánsins á einu ári. Það jafngildir tæplega 60.000 krónum á mánuði, áður en vextir af hækkuninni eru taldir með.

Reikningurinn er því sendur lóðbeint á heimili landsins.

Á meðan atvinnulífið dregst saman þenur hið opinbera sig út. Gjaldskrár hækka, verðbólgan eykst, vextir haldast háir og skuldir heimilanna bólgna út.

Svo stíga stjórnarþingmenn og ráðherrar fram og segja að lausnin sé að ganga í Evrópusambandið og taka upp evru. Það sé leiðin til að takast á við verðbólguna sem þau sjálf bjuggu til.

En evran lækkar ekki gjaldskrár ríkisins. ESB stöðvar ekki útþenslu hins opinbera. Brussel kemur ekki í veg fyrir að ríkisstjórn velti kostnaði yfir á heimilin.

Þessar tölur sýna einmitt að vandinn er ekki íslenska krónan. Vandinn er íslensk hagstjórn.

Við þurfum ekki að afsala okkur sjálfstæði og ganga í ESB til að ná niður verðbólgu. Við þurfum stjórnvöld sem kunna til verka. Fólk sem heldur aftur af ríkisútgjöldum, ver verðmætasköpun og hættir að senda fjölskyldunum reikninginn.

Verðbólgan sem við upplifum núna var val ríkisstjórnarinnar.

Og lausnin er betri stjórnvöld.