Verður Guðlaugur Þór Evrópumeistari í ballett?
Það er ákaflega auðvelt að búa til falleg fjárlög. Maður tekur tekjurnar, dregur frá útgjöldin, bætir við áætluðum ókomnun tekjum og þá stendur þarna, eins og töfrabragð: hallalaus fjárlög. Það er meira að segja ekkert mál að gera ráð fyrir fimm milljörðum í afgang.
Það er auðvitað gleðilegt. En plúsmerki í Excel er ekki innstæða í banka. Áætlun er plan. Plön ganga ekki ætíð eftir.
Skatttekjurnar þurfa að skila sér. Boðað aðhald þarf að verða að veruleika. Forsendur um þróun hagkerfisins þurfa að standast. Ekkert af þessu gerist sjálfkrafa við það að ráðherra kynni glærur og setji eitthvað leikrit á svið.
Það er ekkert að því að gera áætlun. Vandinn byrjar þegar menn rugla henni saman við afrek eins og kom fram í stefnuræðu forsætisráðherra í gær.
Ég gæti til dæmis lagt fram ítarlega og glæsilega áætlun um að gera Guðlaug Þór Þórðarson að Evrópumeistara í ballett.
Það mætti fá Egil Gilz til að semja tímasetta æfingaáætlun og Diljá Mist til að sjá um næringuna. Ráða rúmennskan einkakennara, bóka æfingabúðir í Perú og skilgreina mælanleg markmið. Allt yrði þetta sett upp í fallegt skjal með ábyrgðaraðilum, tímalínu, gantriti og skýrum árangursviðmiðum.
Á glærunum væri Gulli þegar kominn í úrslit.
Svo yrði boðað til blaðamannafundar.
Ballethaust Gulla er hafið.
Það eina sem vantaði væri að hann lærði ballett.
Það væri nefnilega dálítið stærra verkefni að koma Guðlaugi Þór upp á svið í þröngum spandexgalla, með annan fótinn yfir höfði, og láta hann taka á móti Evrópumeistaratitlinum.
Sannarlega yrði Gulli glæsilegur á sviði, EF planið gengi eftir.
Æfingaáætlunin gæti verið afbragð. Einkakennarinn sömuleiðis. En hvorugt væri ástæða til að panta bikaraskápinn.
Sama gildir um ríkisfjármálin.
Fjárlög sem sýna jafnvægi á blaði eru ekki staðfesting á því að jafnvægi hafi náðst í ríkisrekstrinum. Boðað aðhald þarf að birtast í ákvörðunum, ekki bara í kynningarræðu ráðherra. Og skatttekjurnar verða ekki til í stjórnarráðinu. Þær koma frá fólki og fyrirtækjum sem þurfa líka að láta sinn rekstur ganga upp.
Munurinn er svo sá að ef ballettáætlunin mín færi út um þúfur gæti Gulli einfaldlega farið úr spandexgallanum og snúið sér að öðru. Almenningur hefur ekki sama svigrúm þegar ríkisfjármálin ganga ekki eftir. Hann getur ekki afþakkað reikninginn.
Þess vegna skiptir máli hvað á að gera ef forsendurnar standast ekki. Verður þá tekið fastar á útgjöldunum eða enn einu sinni seilst dýpra í vasa heimila og fyrirtækja?
Verður æft betur í stjórnarráðinu eða miðaverðið hækkað á almenning?
Ég óska ríkisstjórninni góðs gengis við að ná þessum fimm milljörðum, rétt eins og ég myndi óska Gulla góðs gengis í ballettinum.
En bikarinn fæst ekki fyrir æfingaáætlunina