Ólíkar leiðir til stórmennsku, bæði í lífinu og NBA.

Það er eitthvað heillandi við NBA-úrslitin í ár. Dálítið eins og lífið sjálft sé að segja okkur sögu um ólíkar leiðir til árangurs.

Á yfirborðinu eru þetta bara tvö stórkostleg lið, leidd af tveimur stórkostlegum leikmönnum. En þegar betur er að gáð er þetta saga um tvær gjörólíkar leiðir til árangurs.

Tveir ólíkir leiðtogar, báðir stefna að sigri.

Annars vegar er Victor Wembanyama.

Tveggja metra og tuttugu og fjögurra sentímetra (2,24) hár Frakki af kongóskum ættum sem virðist hafa gengið út úr vísindaskáldsögu. Hann er svo óvenjulegur að jafnvel þeir sem hafa fylgst með NBA frá fyrstu dögum deildarinnar segjast aldrei hafa séð neitt þessu líkt. Hann hreyfir sig eins og bakvörður, ver körfuna eins grimmur úlfur og virðist stundum leika leik á forsendum líkama sem aðrir á vellinum skilja ekki.

Hins vegar er Jalen Brunson.

188 sentímetra leikstjórnandi sem flestir sérfræðingar töldu of lítinn til að verða afreksmann, of hægan og of venjulegan til að verða stórstjörnu. Enginn kallaði hann undrabarn. Enginn líkti honum við vísindaskáldsögu. Hann hafði einfaldlega þann ókost að vera venjulegur.

En nú leiða þeir báðir lið sín í úrslitum NBA.

Þetta minnir mann á að lífið býður upp á fleiri en eina leið til árangurs.

Wembanyama er afrakstur einstakra erfða. Faðir hans var afreksmaður í frjálsum íþróttum. Móðir hans körfuboltakona. Afi hans körfuboltamaður. Systkin hans í afreksíþróttum. Þegar maður skoðar ættarsöguna virðist sem margar kynslóðir hafi sameinast í einum einstaklingi. Eins og hann hafi verið hannaður í það sem hann er að gera. Rökrétt framhald af því sem á undan fór.

Brunson kemur úr allt annarri átt.

Faðir hans var leikmaður í NBA en aldrei stórstjarna. Hann var einn af þessum leikmönnum sem þurftu að hafa meira fyrir öllu en aðrir. Barðist fyrir hverri mínútu sem hann spilaði. Hann kenndi syni sínum ekki að treysta á hæfileika heldur vinnu. Treysta frekar á hugsun en líkamsburði.

Það er kannski þess vegna sem Brunson virðist frekar vera að tefla en spila körfubolta. Eins og hann stóli á vit frekar en vöðva.

Þegar Wembanyama breytir leiknum með ótrúlegum líkamlegum yfirburðum breytir Brunson honum með því að sjá eitt skref lengra en aðrir.

Í þessu felst stærri saga en körfubolti.

Öðrum megin stendur maður sem virðist hafa fengið allt í vöggugjöf. Hinum megin stendur maður sem þurfti að vinna fyrir öllu.

Og þegar flautan gellur skiptir engu máli hvor leiðin var farin.

Þá stendur eftir ein spurning:

Hver er tilbúinn að bera ábyrgðina þegar leikurinn er undir?

Þar skiljast oft hinir góðu frá hinum stóru.

Stundum segja íþróttir okkur svo margt um mannlífið. Stundum kenna þær okkur jafnvel eitthvað um stjórnmál.

Mikið hlakka ég til leiksins í kvöld.